Doopgetuigenissen

Voor mij (Emiel) is deze doop een stuk gehoorzaamheid aan een Bijbelse opdracht. Vanaf het moment dat Daniëlle zwanger was van onze zoon Thijs -volgende maand wordt hij 20 jaar, de lieverd- ben ik bezig met de doop.

Emiel
Voor mij is deze doop een stuk gehoorzaamheid aan een Bijbelse opdracht.
Vanaf het moment dat Daniëlle zwanger was van onze zoon Thijs -volgende maand wordt hij 20 jaar, de lieverd-  ben ik bezig met de doop: ik wilde onze kinderen niet laten dopen, omdat ik vond dat bijbels gezien de argumenten voor de volwassendoop veel overtuigender waren dan die van de kinderdoop. We komen uit een PKN gemeente en we hebben hier toen samen best een strijd om gehad. We hebben onze kinderen uiteindelijk wel laten dopen en dat is goed, absoluut geen spijt van. En de afgelopen 20 jaar heb ik veel gediscussieerd met voorstanders van kinder- en volwassendoop. Voors en tegens afwegen, proberen te verdiepen in beide standpunten. Waarom dan zo lang wachten? Ik denk ook omdat Daniëlle en ik zo die brugfunctie voelen: we willen niet dat mensen zich afgewezen voelen omdat ze zich niet volwassen laten dopen. En tegen iedereen zou ik willen zeggen, als je overtuigd bent in je keuze voor de kinderdoop, prima voor ons en mooi!

En wat ik zo mooi vind in Mozaiek: nog nooit is er druk uitgeoefend om ons te laten dopen, heerlijk. We mochten komen zoals we zijn. Tot zaterdagochtend zeiden we het is onze tijd nog niet en toen kwam Daniëlle naar beneden en zei: we gaan het morgen doen!

En het bovenstaande is weer een heel rationeel getuigenis, maar ik wil het ook uitschreeuwen. Ik hou van u God, ik wil u gehoorzamen en ik kijk met verlangen uit wat u voor ons in petto heeft de komende tijd!

Daniëlle
Ik had 20 jaar geleden van Emiel de studie van de doop gehoord. Die strijd om onze kids niet te laten dopen, vond ik heel naar en begreep ik ook niet. Uiteindelijk zei Emiel: dit is het niet waard. De doop is te kostbaar om hier strijd en ruzie over te maken. Tot op de dag van vandaag ben ik hem daar nog steeds dankbaar voor. Wel zei hij vorig jaar: als we kiezen voor de volwassendoop wacht ik op jou, lieverd, we doen het samen.
Nu na 20 jaar begon bij mij, na de zomer, het verlangen te groeien naar de volwassendoop. Dat wil zeggen: als ik eraan dacht of tijdens het zingen over God kreeg ik een ongelooflijk gevoel van liefde (echt heerlijk). Ik voelde mij altijd al een Geliefd kind, maar toch stopte ik de gedachte over de volwassendoop weg. Voor mij persoonlijk was het goed zo. Goed geregeld en alles onder controle. Ik houd van reflecteren en analyseren, dus waarom stopte ik het weg? Uit angst? Was ik toch bang wat mijn omgeving hiervan zou zeggen? Ons mooie dorp? Misschien wel…

Zaterdagochtend las ik op Facebook: 'Waar wacht jij op? Het is nooit het juiste moment dus wacht daar niet op. Je kunt blijven wachten op het perfecte moment, deze komt nooit. Doe nu wat je echt graag wilt doen.’ Op zondag 10 maart zijn we samen gedoopt! Net voor de doop tot in het water heb ik veel strijd ervaren, maar de rust en de liefde die ik nu ervaar, zou ik iedereen willen geven. Heb je nog vragen naar aanleiding van ons getuigenis? Kom gerust!
Ps. Je bent Geliefd!