Machteld Duyst
Dankbaar ben ik dat ik hier mag staan om te getuigen van Jezus in mijn leven. Alle dank aan de Allerhoogste. Ik wil Hem volgen en Hem steeds meer gehoorzaam zijn!
Vijfentwintig jaar geleden trouwde ik met mijn grote liefde. Al die jaren hebben wij geleefd met mijn fysieke pijn, waar artsen geen raad mee wisten. In die tijd voelde ik mij soms dicht bij God, maar vaker nog een universum van Hem verwijderd; worstelend en zoekend. Ik voelde mij vaak waardeloos en had het gevoel dat ik geen goede moeder of echtgenote kon zijn door mijn beperkingen. Toch was er regelmatig die bijzondere ervaring van intense rust, diep in mijn hart, in de nachten dat ik wakker lag. Rust tijdens het wachten op uitslagen of keuring, zelfs op dagen van extreme teleurstelling als ik mijn eigen kind niet kon tillen, troosten of naar school brengen. Zo zijn vele jaren voorbij gegaan, schommelend in wat ik wel en steeds meer niet kon. Bijna 2 jaar geleden ben ik geopereerd en stap voor stap ben ik een ander mens geworden. Met minder pijn en soms zelfs dagen zónder pijn. Ik mag steeds meer genieten van wie ik nu mag zijn: vrouw, moeder en dochter. Tijmen, jij bent mijn rots. Juist in de jaren dat ik mijzelf kwijt was in de pijn en de twijfel, bleef jij naast mij staan. Ik ben dankbaar voor je onvermoeibare steun en dat je van mij bent blijven houden juist ook op de dagen dat ik dacht dat ik die liefde niet waard was. Nadine en Rhodé, mijn geliefde dochters, en ook mijn moeder: dank jullie wel voor jullie eindeloze geduld en alle hulp. Ik weet dat het niet altijd makkelijk was een moeder of dochter te hebben die fysiek zo beperkt was. Jullie liefde heeft mij er doorheen gesleept en ik ben zo ontzettend trots op jullie. Nu de verdoving van medicijnen is uitgewerkt en ik terugkijk zie ik pas echt wat ik al die tijd al voelde: die voetstappen in de diepte waren niet van mij, maar van Hem. Ik heb Jezus gezocht ver weg, terwijl Hij mij al die tijd al vast heeft gehouden en gedragen liepen jullie al die tijd trouw aan mijn zijde.
