Doopgetuigenissen

'Al heel mijn leven bent u trouw, Heer'

Mijn naam is Janneke. Het geloof in God heeft altijd een rol gespeeld in mijn leven. Als klein meisje ben ik gedoopt, ging ik op zondag naar de kerk, volgde catechese en heb ik als jongvolwassene belijdenis gedaan. God was er gewoon. Bij hoogte- en dieptepunten in mijn leven was Hij erbij. Terugkijkend zie ik dat ik vooral een hoofdgeloof had. Vorig jaar ben ik tijdens een preek over het openen van je hart geraakt door de vraag: stel je hart open voor God. Ik vroeg mij af: Hoe dan, Heer? Laat U het mij alstublieft zien. Nu mag ik zeggen dat mijn hart steeds meer openstaat voor Hem. Dat was geen gemakkelijke weg. Ik moest diep gaan. Afgelopen voorjaar is mijn moeder overleden en in diezelfde periode raakte ik mijn fijne baan kwijt. Dat raakte aan mijn identiteit. Het was een dubbele rouw: wie ben ik als er van alles om mijn heen wegvalt? En daar, in die diepte, kwam Jezus bij mij zitten. Hij zei en liet mij zien: Ik zie je en ik ben bij je. Laat het los en laat Mij het dragen. Je hoeft hier niet alleen doorheen. In die periode heb ik tijd tussen twee banen in gekregen om te ontdekken waar dit mij raakte. Ik mocht op retraite gaan en in de stilte weer ruimte ervaren om te ademen en te luisteren. In die stilte is het verlangen gaan groeien om mij te laten dopen. Tegelijk riep dat vragen op, omdat ik al als kind gedoopt ben. In gesprekken ontdekte ik dat dit naast elkaar kan bestaan. Het is een proces geworden waarin ik steeds meer ben uitgenodigd tot een keuze. Niet langer alleen nadenken, maar luisteren naar wat in mijn hart gebeurt. Tot het moment dat het stil werd binnen in mij en er nog maar één vraag overbleef: Wat hindert mij om mij te laten dopen? (Hand 8:36) In dat stil worden is de overgave gekomen. Ik moest klein worden, als een kind bij de Vader op schoot. Daar heb ik ontdekt dat ik geliefd, gezien en gekend ben: Een geliefde dochter van de Vader. Hij heeft mij laten zien dat ik liefde niet hoef te verdienen of hoef te presteren. Ik mag er gewoon zijn, precies zoals ik ben. Ik hoef het niet alleen te doen; Hij staat naast mij. Tijdens Opwekking mocht ik mijn angsten bij het kruis achterlaten. Die liefde mag ik steeds meer toelaten en daarin rust vinden. Hij heeft mij stil gezet, zodat ik terug kon komen bij Hem. Dat betekent niet dat verdriet, rouw en angst verdwenen zijn. Maar juist daarin ervaar ik Jezus heel dichtbij. Wat een liefde en dankbaarheid voor deze God. Hem wil ik dienen en in vertrouwen achter Hem aan gaan. Wat hindert mij om mij te laten dopen? Ik mag uitstappen, opstaan en schitteren. Niet vanuit eigen kracht, maar als antwoord op Zijn roep en genade. Ik mag mijn oude leven achter mij laten en opstaan in een nieuw leven met Hem. Van een vrouw die dacht alles zelf te moeten oplossen en dragen, ben ik geworden tot een vrouw die wil leven in afhankelijkheid van haar Schepper.