Jacquelien Hop
Ik ben dankbaar voor wat God in mijn leven heeft gedaan en nog steeds doet. Ik wil Hem blijven volgen en op Hem vertrouwen, wat de toekomst ook brengt!
Mijn naam is Jacquelien Hop. Ik ben geboren in Zeist, 77 jaar en moeder van twee zonen en twee dochters. Mijn moeder was christen en ging naar de kerk en ik ben ben als baby gedoopt. Ging naar een christelijke school en naar Zondagschool. Toch ben ik in mijn verdere leven niet echt met het geloof bezig geweest. Mijn leven ging verder, met mooie momenten, maar heb ook veel moeilijke en zware tijden mee moeten maken. Veel van deze dingen heb ik mijn kinderen ook niet voor kunnen sparen wat je als ouder natuurlijk niet voor ogen had. Het vormt je. Vanaf 2017 hebben mijn man en ik het roer omgegooid en zijn wij ieder jaar voor een half jaar met de camper naar Portugal vertrokken. Na vele gesprekken met mijn dochter over het geloof kreeg ik een dagboekje Dicht bij Jezus. Op dat moment dacht ik vaak dit is niet van toepassing op mij en kwam dit niet binnen. Totdat ik op 6 januari mijn man weg moest brengen naar het ziekenhuis. Hij moest gedotterd worden. Hij vroeg mij nog of ik het wel zou redden en ik zei natuurlijk. We waren samen in Portugal in coronatijd. Ik moest hem daar achterlaten en later op die dag zou er contact zijn. Het duurde en het duurde. Later op de avond belde ze mij met het bericht dat hij overleden was. De grond onder mijn voeten vandaan. Daar sta je dan ineens alleen in tranen. Hoe moest ik verder en hoe vertel ik dit de kinderen. Dit was een van de moeilijkste momenten uit mijn leven. In mijn verdriet riep ik steeds opnieuw: 'Mijn Vader, help me, help me!' Niet wetende wat ik moest doen, maar ik riep Hem aan. En juist in die diepe pijn begon ik te ervaren dat ik het niet helemaal alleen hoefde te dragen. Heb het boekje gelezen van Dicht bij Jezus en de woorden die God tot mij sprak begonnen te leven. Ik begreep alles wat er stond. Maar opnieuw stortte mijn wereld in. Twee maanden later kreeg ik te horen dat mijn zoon ongeneeslijk ziek was. Weer dacht ik dat ik mijzelf wel zou redden, maar merkte als snel dat ik het niet alleen kon. Na een twee jarig lang ziekbed is mijn zoon op 52 jarige leeftijd overleden. Juist in die moeilijke periode ben ik steeds meer gaan ervaren dat God mij kracht heeft gegeven. Niet omdat alles ineens goed kwam, maar omdat ik voelde dat ik verder kon, ook op momenten waarop ik zelf niet meer wist hoe. Tot op de dag van vandaag ervaar ik dat ik die kracht van God nodig heb. In moeilijke momenten, maar ook in de gewone dagen van mijn leven mag ik weten dat Hij er voor mij is. Ik kan mijn leven zonder de Heer eigenlijk niet meer voorstellen. Ik ben zo dankbaar dat ik Hem heb leren kennen op een manier die voor mij persoonlijk is geworden. Ik weet nu dat ik een Vader in de hemel heb die voor mij zorgt. Ik hoef het niet meer allemaal zelf te doen en alleen te dragen.
Ik wil mij laten dopen omdat ik veel van mijn oude leven achter wil laten. Voordat ik tot deze keuze gekomen ben heeft er veel verandering en vergeving in mijn leven moeten plaatsvinden. God heeft mij daarvoor een nieuw hart en leven gegeven. Ik kende God nog niet zoals ik Hem nu heb leren kennen. Voor mij is dopen een bewuste keuze. Ik wil laten zien dat ik bij Jezus wil horen en mijn leven met Hem wil blijven delen. Ik weet dat het leven niet altijd gemakkelijk zal zijn en dat er ook moeilijke momenten zullen blijven komen. Maar ik weet nu dat ik die niet alleen hoef door te maken.
