Josien Snijders
Ik laat mij dopen, omdat God er altijd voor mij is, zelfs als ik dat zelf niet meteen door heb. Ik wil mijn leven aan Hem geven in de wetenschap dat ik nooit iets alleen hoef te doen!
Mijn naam is Josien en ik ben 17 jaar. Op dit moment zit ik in VWO 6 op GSG Guido in Amersfoort en als ik mijn examens heb gehaald hoop ik volgend jaar aan een leuke studie te beginnen! Het geloof heeft altijd een grote rol gespeeld in mijn leven. Mijn familie is christelijk, opgegroeid met de bijbel, een psalmboekje en een CD van Elly en Rikkert. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik God al vanaf zo jong heb mogen leren kennen en dat Hij mij kende al voor mijn eerste adem. De voetstappen in het zand. Dat is hoe ik mijn pad met God kan omschrijven. Altijd heb ik samen met Hem gelopen en twee sporen vormde zich op het pad wat ik bewandelde. Vanaf mijn 13e jaar heb ik mij vaak slecht, depressief en eenzaam gevoeld. Ik keerde mij naar automutilatie en kreeg last van paniekaanvallen. In deze periode had ik niet het gevoel dat God er was. Als God er was, waarom ging het dan zo slecht met mij? Ik keek naar de voetstappen in het zand en zag niet langer twee, maar één paar sporen. Nu ben ik één jaar vrij van automutilatie. Ik kijk terug naar de afgelopen jaren, naar het spoor in het zand en realiseer mij dat ik fout zat. Ik heb niet alleen gewandeld. God heeft mij gedragen. Hij heeft mij gedragen in manieren die ik niet verwacht had. Hij heeft mij gedragen door mijn familie, die altijd naast mij hebben gestaan in lastige tijden. Hij heeft mij gedragen door mijn beste vriendin heen, bij wie ik nooit iemand anders hoefde te zijn en met wie ik over het geloof kon praten. Hij heeft mij gedragen door mijn vrienden, die er simpelweg voor mij waren. Hij heeft mij gedragen door mensen op mijn pad te brengen die dezelfde passie met mij delen. Hij heeft mij gedragen door hen heen, die om mij heen staan en van mij houden. Als ik naar beneden kijk, zie ik weer twee sporen. Ik bewandel de weg samen met God, omdat Hij mij de kracht heeft gegeven om door te gaan.
"Ik droomde eens en zie, ik liep aan 't strand bij lage tij. Ik was daar niet alleen,
want ook de Heer liep aan mijn zij.
We liepen samen het leven door, en lieten in het zand, een spoor van stappen; twee aan twee, de Heer liep aan mijn hand.
Ik stopte en keek achter mij, en zag mijn levensloop, in tijden van geluk en vreugde,
van diepe smart en hoop.
Maar als ik het spoor goed bekeek, zag ik langs heel de baan,
daar waar het juist het moeilijkst was, maar één paar stappen staan.
Ik zei toen "Heer waarom dan toch? Juist toen ik U nodig had, juist toen ik zelf geen uitkomst zag, op het zwaarste deel van mijn pad"
De Heer keek toen vol liefde mij aan, en antwoordde op mijn vragen; "Mijn lieve kind, toen het moeilijk was, toen heb ik jou gedragen"
